Отдай – тебе же и вернётся. Донор Дмитрий Миклашевский

Дмитрий Миклашевский
Донор и фельдшер Каменецкой больницы Дмитрий Миклашевский.

Усіх нас з дзяцінства вучылі дзяліцца. А ёсць на свеце людзі, якія ахвотна дзеляцца з іншымі часцінкай сябе – уласнай крывёю. Іх называюць донарамі. І гэта званне нездарма лічыцца ганаровым. Вашай увазе – гутарка з камянчанінам Дзмітрыем Міклашэўскім, які ўжо досыць даўно яго носіць.

– Дзмітрый Уладзіміравіч, калі вы сталі донарам?

– Тры гады таму. Неаднаразова чуў, што людзі здаюць кроў для патрэб іншых, вось і вырашыў таксама паспрабаваць. Да таго ж, сама мая прафесія – фельчар “хуткай медыцынскай дапамогі” – абавязвае дапамагаць.

– Колькі данацый на вашым рахунку сёння?

– Дванаццаць. Апошняя адбылася тры месяцы таму.

– Памятаеце першую?

– Перад ёй сабраў усе неабходныя дакументы, прайшоў медагляд у нашай Камянецкай цэнтральнай раённай бальніцы, а потым паехаў на Брэсцкую абласную станцыю пералівання крыві.

– Як адбываецца забор крыві?

– У рэгістратуры станцыі пералівання донару выдаюць яго картку. Пасля неабходна запоўніць анкету, праверыць узровень гемаглабіну ў крыві і наведаць тэрапеўта. Потым – калі ўсё ў парадку – прамая дарога ў буфет, дзе выдаюць сняданак, што складаецца з пячэння і салодкага чаю. Да таго ж, атрымліваеш пакунак, у якім гематаген, зефір ці нешта падобнае – як калі. Усё гэта спатрэбіцца потым.

Сама данацыя доўжыцца не так шмат часу. Пасля яе неабходна 20­30 хвілін пасядзець, адпачыць. За гэты час выносяць чэк на аплату. Тры месяцы таму атрымаў 706 тысяч рублёў.

– Да здачы крыві патрэбна рыхтавацца нейкім асаблівым чынам?

– Напярэдадні неабходна прытрымлівацца дыеты, пазбягаць вострага, смажанага, тлустага і вэнджанага, малака і малочных прадуктаў, яек, мяса, рыбы. Не ўжываць алкаголь і не курыць. Піць больш вадкасці. Не прымаць лекі, што ўтрымліваюць аспірын і анальгетыкі.

– Якую карысць прыносіць здача крыві непасрэдна донару?

– Дзякуючы ёй я заўсёды ведаю, у якім стане маё здароўе сёння. Кожны раз забраная кроў перадаецца на аналіз на схаваную інфекцыю. Карысна быць у курсе.

Акрамя таго, кроў, калі яе аддаеш, часцей абнаўляецца. Падаўжаецца маладосць, для мужчын зніжаецца рызыка інфаркту міякарда.

А яшчэ, калі донар і не донар будуць аднолькава параненыя, першы аправіцца хутчэй. Бо ён ужо звыклы страчваць кроў.

– Якія льготы прадастаўляюць вам на асноўным месцы працы ў сувязі з донарствам?

– Я працую пазменна. І звычайна здаю кроў у свой выхадны. Ён потым аплачваецца, як рабочы дзень, а таксама даецца адзін дадатковы выхадны, які можна скарыстаць у любы момант ці далучыць да адпачынку.

– Як сям’я ставіцца да вашага донарства?

– Дачка­чацвёртакласніца аднойчы ўбачыла павязку пасля здачы крыві, спытала: “Што гэта?” Патлумачыў ёй усё, сур’ёзна так паглядзела на мяне, падумала і цяпер ганарыцца татам: ён жа некаму жыццё выратаваў (усміхаецца).

– Калі б нехта спытаў у вас “Збіраюся стаць донарам. Ці варта?”, што адказалі б?

– Варта адназначна! Калі няма проціпаказаўнняў – ідзіце і не сумнявайцеся!

Добавить комментарий